Na današnji dan, 9. aprila 1934. godine, preminuo je Safvet-beg Bašagić, pionir bošnjačkog preporoda, znameniti pjesnik, historičar, političar i jedan od najobrazovanijih ljudi svog vremena. Njegov doprinos bosanskohercegovačkoj kulturi i identitetu ostaje neprocjenjiv, a današnji datum podsjeća nas na vrijednosti koje je zastupao: obrazovanje, nacionalnu svijest i most između tradicije i modernosti.

Rođen 6. maja 1870. godine u Nevesinju, Bašagić je osnovno obrazovanje završio u Sarajevu, a školovanje nastavio u Zagrebu i potom na Univerzitetu u Beču, gdje je doktorirao orijentalne jezike. U akademskom i političkom životu ostavio je dubok trag – bio je predsjednik Bosanskog sabora (1910), osnivač kulturnog društva Gajret, te jedan od utemeljitelja i urednika časopisa Behar.

Njegovo književno stvaralaštvo prožeto je snažnim osjećajem pripadnosti i odgovornosti prema bošnjačkom identitetu. Bašagićeva poezija objedinjavala je islamsku duhovnost i evropski književni izraz, čineći ga jedinstvenim glasom svoga doba. Među njegovim najpoznatijim djelima su zbirke Trofanda iz hercegovačke dubrave (1896) i Izabrane pjesme (1908), koje se i danas izučavaju u okviru bosanskohercegovačke književne baštine.

Posebno vrijedan segment njegovog rada predstavlja kolekcija starih orijentalnih rukopisa i knjiga – poznata kao Bašagićeva zbirka – koju je prikupio tokom svog naučnog rada. Ova zbirka je 1997. godine upisana u UNESCO-ov program Memorija svijeta zbog svoje izuzetne vrijednosti i značaja za proučavanje islamske i bosanskohercegovačke kulturne baštine.

Safvet-beg Bašagić preminuo je u Sarajevu i sahranjen je u haremu Gazi Husrev-begove džamije, čime je simbolično okončana biografija čovjeka koji je živio i stvarao u službi naroda i znanja.